Medianeras

Op elk potje past een dekseltje, leert een oude volkswijsheid ons. In de Argentijnse tragikomedie ‘Medianeras’ blijven potje en dekseltje elkaar mislopen, ook al wonen ze vlak bij elkaar.

De zoektocht naar een geschikte levenspartner in deze vereenzaamde, verstedelijkte en gedigitaliseerde wereld is een onderwerp dat al veel cineasten heeft bezig gehouden. De uitdaging om daar nog iets nieuws over te vertellen of het thema minstens op een frisse manier uit de doeken te doen, is dan ook groot. Soms komt er zo’n wit konijn uit de hoed (‘500 Days of Summer’ was zo’n hartverwarmend voorbeeld), meestal blijft het bij goeie intenties en een zwaar geforceerde uitwerking.

Praten met jezelf

‘Medianeras’, een romantische tragikomedie die ons uit Argentinië bereikt, concentreert zich op de innerlijke stemmen van zijn beide hoofdpersonages. Daar valt op zich niets tegen in te brengen. Tenslotte vallen vereenzaamde personages in de eerste plaats op zichzelf terug als gesprekspartner. Het is dan ook geen toeval dat de eerste gesproken dialoog pas na tien minuten te horen valt, en dan is het nog iets wat de vrouwelijke hoofdfiguur Mariana (rol voor de bepaald niet onaantrekkelijke Spaanse actrice Pilar López de Ayala) tegen een etalagepop zegt. De eerste echte uitwisseling van woorden tussen twee mensen komt toe aan het mannelijke hoofdpersonage Martín, die “Dank u” zegt tegen de koerier die hem een pakje brengt.

Twee erwten in een peul

Op dat moment hebben we zowel Mariana als Martín al goed leren kennen, via de uitgebreide gedachtengangen, filosofieën en verzuchtingen die we door hun hoofd hebben horen malen. Die hebben niet alleen geïllustreerd wat ze van hun eigen positie en de toestand in hun thuisstad Buenos Aires vinden, ze hebben vooral ook duidelijk gemaakt dat Mariana en Martín als perfecte puzzelstukken in elkaar zouden passen.
Hij is een hypochonder, zij lijdt aan allerlei fobieën. Als webdesigner slijt hij zijn dagen aan de computer, zij staat als etalageontwerpster hele dagen achter glas. Hij neemt foto’s van gebouwen en wijt de psychologische kwalen van onze tijd aan de onverantwoorde wildbouw door architecten en aannemers, zij is een architecte die nog nooit iets gebouwd heeft. Mariana en Martín zijn twee erwten die in dezelfde peul thuishoren. Als het maar tot een ontmoeting kon komen.
De running gag van ‘Medianeras’ is echter dat de twee hoofdfiguren wel vlak bij elkaar wonen (hun flatgebouwen liggen aan weerszijden van dezelfde straat) maar dat ze keer op keer net naast elkaar lopen. Op één begeesterd moment staan ze half met de rug naar elkaar toe op een kruispunt te wachten tot het groen wordt, terwijl de kappen van hun jassen een hartje vormen.

Wollig & knuffelbaar

Dat soort film is ‘Medianeras’, een verhaal dat voortdurend op zoek blijft naar speelse vondsten om te verbergen dat hij in wezen weinig nieuws te vertellen heeft. Je hebt alvast nooit het gevoel dat het gaat om een verlengde versie van de gelijknamige kortfilm die regisseur/scenarist Gustavo Taretto zes jaar geleden draaide, wat op zich al een prestatie is. In al zijn lieftalligheid en knuffelbaarheid gaat ‘Medianeras’ occasioneel teveel de wollige toer op, maar wie op zoek is naar een kerstgevoel zonder jingle bells kan hier zijn hart aan ophalen.

Ruben Nollet

De MORGEN 12-01-16, 19.41u – LJ

Info: Gustavo Taretto - AG - 2011 - 97'
Wanneer: geen vertoning
Waar: Burgemeester Meirsonstraat 67, Destelbergen
Inkom: